Wat ontzeggen we elkaar veel, goedbeschouwd. Ik herken de valkuilen van het begrijpen...hoe kun je echt de ander zien en daarop aansluiten. Vind het wel moeilijk als die ander niet ziet hoe hij of zij in een gezelschap anderen tegen zich opzet.
Wat ontzeggen we elkaar veel, goedbeschouwd. Ja. En het rake daarin is dat begrijpen vaak al misgaat bij de eerste stap: niet wat de ander zegt, maar wie de Ander is op het moment dat de persoon spreekt.
Iemand die niet ziet hoe hij anderen tegen zich opzet, vraagt iets van je dat met luisteren alleen niet te vangen is. Je kunt de ander recht in de ogen zien, present zijn, oordeelbewust luisteren, en toch blijft er die vraag: hoe zeg ik iemand iets over zichzelf dat hij niet ziet, zonder dat ik daarmee zelf de derde word die over hem beslist in plaats van met hem spreekt.
Misschien is dat ook precies waar Levinas’ ruimte het lastigst wordt om vast te houden. De ruimte laten aan de Ander is niet hetzelfde als zwijgen over wat je ziet gebeuren. Maar spreken zonder die ruimte te sluiten, zonder de Ander tot object van jouw diagnose te maken, dat is een andere oefening dan luisteren. En zo blijven we ontdekken…😉
Wat ontzeggen we elkaar veel, goedbeschouwd. Ik herken de valkuilen van het begrijpen...hoe kun je echt de ander zien en daarop aansluiten. Vind het wel moeilijk als die ander niet ziet hoe hij of zij in een gezelschap anderen tegen zich opzet.
Wat ontzeggen we elkaar veel, goedbeschouwd. Ja. En het rake daarin is dat begrijpen vaak al misgaat bij de eerste stap: niet wat de ander zegt, maar wie de Ander is op het moment dat de persoon spreekt.
Iemand die niet ziet hoe hij anderen tegen zich opzet, vraagt iets van je dat met luisteren alleen niet te vangen is. Je kunt de ander recht in de ogen zien, present zijn, oordeelbewust luisteren, en toch blijft er die vraag: hoe zeg ik iemand iets over zichzelf dat hij niet ziet, zonder dat ik daarmee zelf de derde word die over hem beslist in plaats van met hem spreekt.
Misschien is dat ook precies waar Levinas’ ruimte het lastigst wordt om vast te houden. De ruimte laten aan de Ander is niet hetzelfde als zwijgen over wat je ziet gebeuren. Maar spreken zonder die ruimte te sluiten, zonder de Ander tot object van jouw diagnose te maken, dat is een andere oefening dan luisteren. En zo blijven we ontdekken…😉